Followers

Friday, February 10, 2012

Mengenang Jasa Tun Dr. Ismail

Antara yang dilupai oleh sesetengah aktivis politik dan tidak begitu diketahui oleh pihak-pihak lain ialah pidato bersejarah Tun Dr. Ismail (1915-1973) ketika Malaya menjadi anggota Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB) pada 17 September 1957. Pada waktu itu beliau menjadi diplomat pertama Malaya ke PBB dan Duta Besar Malaya yang pertama ke Amerika Syarikat.

Oleh beliau adanya telah ditegaskan, "Kami di Malaya mempunyai tiga kaum utama: orang Melayu, Cina dan India, yang hidup bersama generasi demi generasi dengan aman damai dan harmoni. Perbezaan agama dan latar belakang -budaya, perbezaan status ekonomi dan sosial tidakpun menjadi rintangan untuk mewujudkan perpaduan nasional ketiga kaum itu.

Keinginan utama kami ialah mempunyai hak dan tuah untuk hidup sebagai bangsa yang merdeka dan bersatu-padu di kalangan bangsa-bangsa yang bebas di seluruh dunia. Pencapaian cita-cita itu melalui cara-cara aman, damai dan berperlembagaan, melalui rundingan-rundingan persahabatan dan semangat kompromi adalah hasil keteguhan moral semulajadi ketiga kaum itu yang hidup di Malaya di waktu itu."

Demikian antara catatan buku berjudul Malaya's First Year At The United Nations: As Reflected in Dr. Ismail's Reports Home to Tunku Abdul Rahman (terbitan Institut Pengajian Asia Tenggara, Singapura 2009). Kandungannya disusun oleh Taufik Ismail dan Ooi Kee Beng.

Dr. Ismail dilantik menyandang kedua jawatan itu oleh Tunku dengan fahaman bahawa kedua pelantikan adalah untuk kira-kira setahun sahaja. Beliau menyertai UMNO pada tahun 1951 selepas perletakan jawatan Dato' Onn Jaafar dan Tunku menjadi Presiden UMNO.

Pada permulaan pidatonya di PBB beliau menjelaskan: "Saya berucap pada hari ini dalam sebesar-besarnya perhimpunan agung pelbagai bangsa ini sebagai wakil sebuah negara kecil yang mempunyai 6 juta rakyat saja dalam suatu wilayah yang besar cuma 50,000 batu persegi." Malaya menjadi ahli Bangsa-Bangsa Bersatu yang ke-82.

Mendapat perhatian semua pihak ialah Dr. Ismail berpakaian kebangsaan Melayu lengkap dengan tengkolok dan sebilah keris di pinggangnya, itu kali pertama sesuatu senjata dipakai dalam Perhimpunan Agung Bangsa-Bangsa Bersatu.

Beliau berucap sekali lagi dalam debat PBB pada 25 September 1957 mengenai pelbagai masalah yang timbul di Afrika, Timur Tengah dan negara-negara Asia akibat penjajahan.

Tegasnya, penaklukan pihak penjajah menyebabkan negara-negara yang dijajah itu digunakan sebagai gadaian dalam persaingan ideologi yang berlaku ketika itu.

Lalu beliau melafaz sebuah peribahasa Melayu, "Gajah berjuang, rumput juga yang berasa." dengan terjemahan bahasa Inggeris when elephants clash, it is the grass that is destroyed.

Dalam satu persidangan PBB pada 26 September 1958 pula Dr. Ismail menyatakan rasa kesal mengenai nasib Algeria masih dijajah oleh Perancis. "Rakyat Algeria berhak menikmati kebebasan dan kemerdekaan," beliau menambah.

Juga disebut ialah nasib sedih kulit hitam di Afrika Selatan yang dikuasai oleh rejem kulit putih dengan dasar Apartheid. Demikian seterusnya nasib negara-negara Arab di bawah telunjuk pihak-pihak penjajah.

Pada tahun 1964 setelah menang sekali lagi dalam pilihan raya kawasan Johor Timur, Dr. Ismail dilantik menjadi Menteri Dalam Negeri. Pada bulan September beliau mengetuai ketua delegasi Malaysia dalam debat Majlis Keselamatan Bangsa-Bangsa Bersatu mengenai pencerobohan Indonesia, diwaktu konfrantasi.

Pada tahun 1970 beliau berlepas ke London untuk menjalani rawatan sakit jantung selama sembilan minggu. Namun, di waktu ketiadaannya itulah Presiden Suharto yang melawat Malaysia mengurniakan pingat kehormatan Republik Indonesia kepada Dr. Ismail.

Pada bulan September, Perdana Menteri baru, Tun Abdul Razak melantik beliau sebagai Timbalan Perdana Menteri. Dr. Ismail kemudian berlepas ke New York untuk sambutan ulangtahun ke-25 Bangsa-Bangsa Bersatu.

Beliau meninggal dunia pada 2 Ogos 1973 di rumahnya di Jalan Maxwell (dinamakan semula Jalan Tun Dr. Ismail kemudiannya) dan dikebumikan di Makam Negara.

Sebuah lagi buku mengenai diri beliau ialah Bukan Kerana Pangkat oleh Ooi Kee Beng. Turut dicatat ialah kata-kata pendahuluan oleh K. Kesavapany, Pengarah Institut Pengajian Asia Tenggara, Singapura. Bagi beliau Tun Dr, Ismail terkenal "sebagai insan yang berprinsip."

Menurutnya lagi Tun Dr. Ismail berdiri sebagai "tunggak ketabahan" di bawah kepimpinan dua Perdana Menteri, Tunku Abdul Rahman dan Tun Razak. Beliau menambah. "Tun Ismail bukan ahli politik dalam erti kata yang lazim. Dia lebih merupakan pentadbir yang cekap, yang sudah sewajarnya menjadi orang kanan dan harapan Tunku dan Tun Razak. Tun Ismail manusia yang berprinsip, jujur dan paling utama, tegas membezakan mana yang betul dan mana yang salah."

Semoga Tuhan mencucuri rahmat ke atas rohnya. Al-Fatihah.

4 comments:

asrul rae said...

tapi tun dr ismail tak suka dr mahathir kan?

Alan said...

xdelah sapa cakap

Afzainizam said...

Yang pastinya Tun dr ismail bukan orang yang sukan jawatan... menurut ceritanya beliau menolak jawatan Perdana Menteri yang ditawarkan padanya...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Story terbaru blog kami...
diy pasang soundproof kereta

asrul rae said...

Aku baca buku Tun Dr Ismail. Satu-satuny yng suka Dr.Mahthir adalah Tun Razak.

Tun Razak nampak potnsi dr Mahathir lebih dari Tengku Razaleigh

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...